In de Abdij van Park in Heverlee loopt tot 9 november de tentoonstelling Extasy & Orewoet. Deze legt het diepe verlangen van de mens bloot, zowel in de beleving van middeleeuwse heilige nonnen als bij de hedendaagse mens, om de extensie van het leven te ervaren door voorbij het alledaagse te gaan. Religieus erfgoed en hedendaagse kunst komen hier op intrigerende wijze samen.
De vraag die deze tentoonstelling naar voren brengt is: Hoe ver kan men gaan in de zoektocht naar ultieme ervaringen, en wat is de meest natuurlijke en gezonde weg? Het streven naar extase kent een lange geschiedenis en komt voor in vele culturen. Waar extase vroeger vooral binnen religieuze rituelen werd gezocht, zoekt men die ervaring tegenwoordig op talloze andere manieren.
Binnen de mystieke beleving was het ultieme doel de volledige eenwording met Christus, met God. Tegenwoordig wordt extase gezocht los van dogma’s of instituties. Sommigen vinden het in kunst, muziek, sport, meditatie of psychedelische middelen – allemaal wegen naar vervoering die in de tentoonstelling aan bod komen.
Wat me sterk is bijgebleven, is “The Nacht Box” van Alyson Sillon. Het is een ronde koepel waarin je kunt plaatsnemen: goud aan de buitenkant, zwart met talloze kristalletjes aan de binnenkant. De kunstenares noemt het een plek van genezing en bevrijding.
Een bijzondere ervaring (zie foto). Ik bedacht me dat een uur in die koepel zitten waarschijnlijk een wonderbaarlijk effect zou hebben. Natuurlijk is dat not done, want er wachten nog anderen op hun beurt.
Wat ik me vooral realiseerde, is hoe dankbaar ik ben voor de techniek van transcendente meditatie – een beoefening die mijn geest in staat stelt voorbij de oppervlakte te gaan, voorbij elke gedachte of overweging. Deze beoefening verruimt het bewustzijn.
Tijdens de twintig minuten van meditatie kun je diepe rust ervaren – een toestand zonder enige kwelling – en soms ook een gelukzaligheid, gekleurd door vrede, vreugde en harmonie. Het mooie is: je neemt daar altijd iets van mee in je dagelijks leven.
Ken je dat nog, hoe men vroeger een wit doek kleurde? Het doek werd in een teil met verf gedompeld en daarna in de zon te drogen gehangen. Een beetje kleur bleef behouden, al vervaagde die weer door het zonlicht. Maar na elke nieuwe onderdompeling bleef er méér kleur hangen, totdat het doek uiteindelijk kleurvast werd.
Zo is het ook met transcendente meditatie. Iedere beoefening laat iets van de diepe ervaring achter. De dagelijkse activiteit vervaagt dat weer wat, maar steeds meer van die transcendentie blijft hangen. Dat stroomt bijna onmerkbaar je leven binnen – je voelt je gewoon meer jezelf worden.
Ik ben blij dat ik ooit voor deze techniek gekozen heb. Een gelukzakje, noem ik mezelf daarom. Een leven waarin momenten van extase echt geleefd worden – met het hoofd in de wolken, maar de voeten stevig op de grond.